همین.

اما هیچ کدوم حرف دل من نبود گفتم خودم بگم بهتره

مادر و مادری کردن حسی است خیلی بیشتر از احساس دنیایی ما

مادر شاید تنها واژه ای باشد که  به طور مشترک همه ی ادما رو تحت تاثیر قرار میده

خیلی ساده و بی تکلف بیایم قدر داشته هامون رو بدونیم تا وقتی هستن با اونا باشیم

گل خریدن رو نذاریم واسه بعد از رفتنشون درد و دل هامون رو خیلی ساده بهشون بگیم

هیشکی مثل مادر نمیتونه واسه ادم رفاقت کنه

مادر تنها کسیه که تا همیشه میتونی باورش داشته باشی

.واسه همه ی مادرا ارزوی سلامتی و طول عمر میکنم

و برای انان که رفتند طلب مغفرت و امرزش

به قول پناهی عزیز به بهشت نمیروم اگر مادرم انجا نباشد

دوستت دارم روزت مبارک مادرم

کاری با انسان و انسانیت ندارند این افراد غالبا از طبقه ی اشرافی هستند

 اما یقینا اگر داراییشان را بگیری تاب حتی نفس کشیدن را هم ندارند

اما عده ای اعتقاد به انسان کامل دارند انان در هر شرایطی انسانند دارایی

و فقر تغییرشان نمیدهد و نابود نمیشوند گویی ریشه در جایی دگر دارند

سلامی از عمق جان بر انهایی که با صدای بلند از انسانیت گفتند

انسان به دنیا امده انسان زندگی کردند و انسانی کامل شدند و رفتند....

          دلی که میخواهد عاشق باشد

                      یا عقلی که میخواهد عاقل باشد؟؟؟

  نه جرات دوست داشتن دارند ،

             نه اراده دوست نداشتن،

             نه لیاقت دوست داشته شدن

             و نه متانت دوست داشته نشدن.

                               با این حال مدام ادعای عشق می کنند.

                                                           دکتر علی شریعتی  

پ ن:خیلی وقتا خودم اینجوری بودم

در خزان هم میتوان همچون بهاران شاد بود              میتوان مثل زمین و باد و باران شاد بود

میتوان حتی کنار باغ پاییزی نشست                     رقص برگی را تماشا کرد و با آن شاد بود

میتوان از گفتگو با پیر دنیا دیده ای                        یا که همبازی شدن با طفل خندان شاد بود

از غم نان ناله داری و فراموشت شده                       آدمی روزی فقط با لقمه ای نان شاد بود

شادمانی نیست تنها عیش و مستی میتوان                 کنج محراب عبادت اشک ریزان شاد بود

از ازل ما را برای شاد بودن آفرید                            خالق یکتا که وقت خلق انسان شاد بود

یک نفس با ما نشستی خانه بوی گل گرفت
خانه ات آباد که این ویرانه بوی گل گرفت

از پریشان گویی ام دیدی پریشان خاطرم
زلف خود را شانه کردی شانه بوی گل گرفت

پرتو رنگ رخت با آن گل افشانی که داشت
در زیارتگاه دل پروانه بوی گل گرفت

لعل گلرنگ تو را تا ساغر و می بوسه زد
ساقی اندیشه ام پیمانه بوی گل گرفت

عشق بارید و جنون گل کرد و افسون خیمه زد
تا به صحرای جنون افسانه بوی گل گرفت

از شمیم شعر شورانگیز آتش، عاشقان
ساقی و ساغر، می و میخانه بوی گل گرفت

شعر از : علی آذرشاهی

و نه خنده

نه فریاد آرامت میکند

و نه سکوت

انجاست که با چشمانی خیس

رو به اسمان میکنی و میگویی:

 خدایا تنها تو را دارم تنهایم مگذار

 امروزه خانه های بزرگتر، اما خانواده های کوچکتری داریم. رفاه بیشتر اما وقت کمتری داریم.

مدارج تحصیلی بالاتر، اما عقل سلیم کمتری داریم.

بیشتر میدانیم اما تشخیص و تمیزمان کمتر شده است.

کارشناسان و متخصصین بیشتر اما مشکلات بیشتری داریم. داروی بیشتر اما سلامت کمتری داریم.

مصرفانه خرج می کنیم، کم می خندیم. تند رانندگی می کنیم. فوراً عصبانی می شویم. تا دیروقت نمی خوابیم. خسته از خواب بیدار می شویم. کم مطالعه می کنیم. زیاد تلویزیون تماشا می کنیم و به ندرت عبادت می کنیم.

اموالمان را چند برابر کرده ایم. اما از ارزش هامان کاسته ایم. زیاد حرف می زنیم. کم محبت می کنیم و زیاد دروغ می گوییم.

می دانیم چگونه امرار معاش کنیم، اما زندگی کردن را بلد نیستیم. به عمرمان سال اضافه کرده ایم، نه روح زندگی.

ساختمان های بلندتری داریم، اما تعادل کمتر. بزرگراه های پهن تری داریم اما دیدگاه تنگ تر. بیشتر خرج می کنیم. اما کمتر داریم. بیشتر می خریم، اما کمتر بهره مند می شویم.

از زمین تا ماه رفته ایم. اما نمی توانیم برای دیدن همسایه تازه مان تا آن طرف خیابان برویم.

بر جهان بیرون غلبه کرده ایم. اما بر درونمان نه، اتم را شکافته ایم اما تعصب هامان را نشکسته ایم.

اکنون زمان تندخوری و کندهضمی شده، زمان مردمانی با قامت های رفیع و شخصیت های پست. زمان سودهای گزاف و روابط توخالی.

زمان اوقات فراقت بیشتر. اما شادی کمتر، خوراک بیشتر اما خاصیت کمتر. داشتن دو درآمد اما طلاق بیشتر. خانه تجملی تر اما ویران تر.

به همین دلیل است که توصیه می کنم چیزهاتان را برای مناسبت خاصی نگه ندارید. هر روز یک مناسبت خاص است.

دانش بجویید. بیشتر بخوانید. در ایوان خانه تان بنشینید و برای مدتی خواسته هایتان را کنار بگذارید و فقط منظره پیش رویتان را تحسین کنید.

برای خانواده و دوستانتان بیشتر وقت بگذارید، غذای دلخواهتان را بخورید و به جاهایی که دوست دارید بروید. زندگی زنجیره ای از بهره مندشدن هاست. نه صرف زنده ماندن.

در ظرف کریستال بنوشید. بهترین عطرتان را برای بعد نگه ندارید. هر وقت دلتان خواست مصرفش کنید.

عباراتی مانند «یکی از همین روزها» و «بالاخره یک روز» را از واژگان تان پاک کنید.

بیایید به خانواده و دوستانمان همین حالا بگوییم چقدر دوستشان داریم. کاری را که خنده و شادی به زندگی تان می افزاید به تعویق نیندازید.

هر روز ، هر ساعت، هر دقیقه ، یک موقعیت خاص است و چه بسا آخرین فرصت شما باشد.

اگر سرتان انقدر شلوغ است که وقت ندارید به این چیزها فکر کنید و به خود می گویید «یکی از همین روزها» فکرش را خواهم کرد، یادتان باشد ... شاید زمانی برسد که «یکی از همین روزهایی» در کار نباشد!

رفیق روز تنهاییم یه روز دستاتو میگیرم